การที่พี่ชายใจดีต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือตัวเองมันทำให้ผมได้คิด ผมอาจจะไม่มีปัญญาช่วยแก้ไขปัญหาของพี่โอได้ แต่... บางที ผมหวังว่าบางที มันอาจจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป ไม่มากก็น้อย เพียงแค่ผมแสดงออกถึงความห่วงใย เพราะถ้าคนเราไม่แสดงออกมาก็คงไม่มีใครรู้ว่าคิดอะไรอยู่

เราห่างเหินกับเพื่อน กับคนรู้จักของเราไปมากหรือเปล่า จะอ้างว่าเพราะไม่มีเวลาหรือว่าเราต่างก็เติบโต มีโลกส่วนตัวของใครของมัน เราเผลอลืม จนไม่สนใจกันเลย

ยอมรับว่าผมแทบจะไม่ได้ติดต่อกับพี่ชายใจดีคนนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อน (สี่ปีที่แล้ว) ผมเจอหน้าเขาแทบทุกวัน ถ้าเขาไม่มาเล่นกับผมที่บ้าน ก็ต้องเจอกันที่สนามกีฬากลางเพื่อออกกำลังกายตอนเย็น ครั้งสุดท้ายที่ผมสื่อสารกับเขาคือเมื่อกลางเดือนที่แล้ว ทาง MSN เราแชทกันไม่กี่ประโยค ยอมรับก็ได้ว่าที่ได้แชทกับพี่โอเพราะว่าผมกำลังฆ่าเวลาเฉยๆ แล้วเขาแอดเข้ามาพอดี ผมไม่ได้กระทำไปด้วยความตั้งใจ หลังจากที่เราแชทกันด้วยเรื่องไร้สาระ ผมก็ลืมพี่โอไปด้วยความรวดเร็ว หลังจากนั้นมันอาจจะมีแวบความคิดถึงขึ้นมาบนหัวบ้างครั้งสองครั้ง แต่ผมก็ไม่ได้ทำให้มันเป็นรูปเป็นร่าง อย่างการหยิบโทรศัพท์ไปหาเขา หรือเดินทางไปเยี่ยมเขาที่บ้าน

ทั้งที่บ้านผมกับเขามันก็ไม่ได้อยู่ไกลจนถึงขั้นลำบากลำบน

พี่โอลาออกจากงานที่กรุงเทพกลับมาอยู่ที่บ้าน และมีปัญหาด้านสุขภาพ ผมรู้รายละเอียดแค่นี้จริงๆ มันแสดงว่าผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเขาสักเท่าไหร่ จนอยู่มาวันหนึ่งพี่โอฆ่าตัวตาย ทำไม เครื่องหมายคำถามมันลอยเต็มไปหมด พวกเราเพื่อนๆที่มาร่วมงานศพแอบถามกันและกันถึงเรื่องพี่โอ แต่ถ้าเรารู้ถึงสาเหตุของเขาตอนนี้ มันจะยังมีประโยชน์อีกไหม พี่โอคงจะตะโกนด่าว่า ทีอย่างนี้พวกมึงเสือกอยากรู้

สรุปคือไม่มีใครเข้าใจพี่โอ ทั้งที่พี่โอก็ไม่ได้เป็นคนลึกลับขนาดนั้น เขาเคยมีเพื่อนฝูงมากมาย แต่มันเพราะอะไรกันล่ะ

ผมเคารพการตัดสินใจพี่โอ แต่การตัดสินใจครั้งนี้มันรุนแรงและรวดเร็วเกินไป การตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต พี่โอก็ทำมันโดยลำพัง ไม่ขอความคิดเห็นจากใครทั้งสิ้น ผมเสียใจ

เพราะไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ผมจึงได้แต่สัญญาว่าจะรักษาเวลาในปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด ผมจะไม่รีรอกับการบอกใครก็ตามที่ผมรักว่าคิดถึง และเป็นห่วงเสมอ

ผมเข้าใจแล้วว่ามันง่ายและมีคุณค่าขนาดไหน