วันวิบัติอสูรกายถล่มโลก สร้างเอกลักษณ์ให้พลอตหนังสัตว์ประหลาดเข้าสู่แนวทางใหม่ๆด้วยลีลาการเล่าเรื่องสมจริง ไม่บอกกล่าวว่าสัตว์ประหลาดมาทำไมและยังไง ไม่มีใครรู้ว่าจะหยุดมันด้วยวิธีไหน มีเพียงการจับเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยมุมกล้องแทนสายตาจากประชาชนตาดำๆ มันคือเกมการเอาตัวรอดที่คุณต้องลุ้นระทึก ซึ่งภาพสุดท้ายที่บันทึกไว้คือหายนะ!!

       รับกันดีกับปัจจุบันซึ่งเจริญรุ่งเรือง(หรือเปล่า?)กับวัฒนธรรมเห่อคลิป เห่อโฮมวีดีโอ เพราะราคาฮาร์ดแวร์ก็อยู่ในราคาเอื้อมถึง กล้องวีดีโอหรือ โทรศัพท์มีกล้องในตัวใครๆก็เป็นเจ้าของได้ ฉะนั้นเหตุการณ์สำคัญย่อมถูกบันทึกไว้ ถ้าสัตว์ประหลาดบุกหมู่บ้านผม ด้วยจิตวิญญาณของตากล้องคงต้องคว้ากล้องไปเก็บภาพแน่

      จากตากล้องจำเป็นในงานเลี้ยงอำลาพี่ชายของเพื่อน ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกลายเป็นตากล้องสงครามไปในทันที เมื่อสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ไม่แพ้ก็อดซิลล่าบุกเมืองแมนฮัตตัน มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เสียงกรีดร้อง บ้านเมืองพังทลาย ความเสียหายประมาณค่ามิได้ มันคือความเขย่าขวัญที่สุดเท่าที่เคยมีมา และสิ่งที่คุณจะได้ดูต่อไปนี้คือเทปวีดีโอซึ่งผู้อยู่ในเหตุการณ์บันทึกไว้

       เป็นหนังสัตว์ประหลาดสุดสร้างสรรค์ในนาทีนี้ สองปีก่อนเรามี The Host หนังสัตว์ประหลาดสัญชาติเกาหลีให้ยกนิ้ว เมื่อเร็วๆนี้ก็มีหุ่นยักษ์แปลงร่างได้ ตามติดด้วย D - WAR (ขนาดเริ่มใกล้เคียงกับ CLOVERFIELD) ยังไม่นับสัตว์ประหลาดตัวเล็กพิษเยอะอย่างเอเลี่ยน และพรีเดเตอร์ ฯลฯ หนังทำนองนี้จะมีมาให้ดูกันอีกไม่จบไม่สิ้น จึงอยู่ที่ผู้สร้างต้องงัดความกล้าที่จะฉีกแนว CLOVERFIELD ทำสำเร็จครับ หนังมีทั้งความเวอร์และบ้า อย่างฉากเทพีเสรีภาพหัวหลุดน่ะเป็นอะไรที่สุดโต่งแล้ว สัตว์ประหลาดยักษ์ที่หนังกั๊กไว้ก็น่าเกลียดน่ากลัว(รูปร่างหน้าตาเหมือนออกมาจากเกม DOOM III) มันยังอุตสาห์มีลูกน้อยไว้จู่โจมระดับรากหญ้าเหมือนสัตว์ประหลาดรุ่นพี่ทั้งหลาย

        หวนคิดถึง The Blair Witch  Project หนังอินดี้สุดดังเมื่อกว่าสิบปีก่อน แม้สัตว์ประหลาดถล่มเมืองจะสร้างความระทึกได้มากกว่าผีแม่มดเยอะก็เถอะ ด้วยมุมกล้องแบบบุคคลที่หนึ่งของตากล้องมือสมัครเล่น (ในหนังฟ้องอย่างนั้น) สัตว์ประหลาดยักษ์ว่าน่ากลัวแล้ว  เจอภาพสุดเหวี่ยงบนจอใหญ่ๆนี่แหล่ะคือความสยองของจริง เพื่อนผมตาลายจนอ๊วกแตกมาแล้วตอนไปดู  The Blair Witch  Project (ส่วนผมเหมือนกำลังเล่นหมุนรอบตัวเองสัก ๑๐ รอบ)  ฉะนั้น CLOVERFIELD อาจเป็นฝันร้ายของผู้สูงวัยที่ไม่คุ้นชินกับความหวือหวาอย่างนี้ แต่สำหรับวัยโจ๋อย่างเรารับได้อยู่แล้ว ไม่งั้นเล่นเกมเคาน์เตอร์สไตรค์ไม่ไหวหรอก (ฮา)