Q: คุณเริ่มงานมูลนิธิช่วยเหลือคนพิการตอนไหนคับ
A: ได้สัก 2-3 เดือนแล้วละคับ
Q: อะไรคือสาเหตุที่คุณมาทำงานมูลนิธินี้คับ
A: มีอยู่ช่วงนึงของชีวิตผมนี้รู้สึกย่ำแย่มากนะ แล้วได้ไปเจอพี่น้องผู้หญิงคู่นึงคนพี่แกดูปัญญาอ่อนนะคับ คนน้องตัวเล็กๆ กับเข็นรถขายขนม คือ ผมดูแล้วรู้เลยว่านี่เรากำลังทำส้นตีนอะไรอยู่ เมาเละเทะไปวันๆ สู้น้องผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่นไม่ได้เลย ผมเลยบอกวันนั้นว่าผมจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่  และจะช่วยเหลือสังคมไม่ให้เป็นส่วนเกินของสังคมเด็ดขาด
Q: แล้วทำไมตอนนั้นคุณถึงเมาเละเทะไปวันๆ ละครับ เกิดจากอะไร
A: อ่อ ผมอกหักคับ ช่วงนั้นชีวิตผมตกต่ำมาก ผู้หญิงที่ผมรักอยู่ดีๆ มาทิ้งผมไป แล้วมีผู้ชายหน้าตาห่วยๆ คนนึงมารับวันนั้นไปด้วย คุณเคยรู้สึกไม๊ละอาการช๊อค ช่วงนั้นงานการผมไม่ทำเลยละ เมาเละเทะไปวันๆ
Q:  แล้วงานมูลนิธิคุณทำอะไรบ้างคับ
A: ก็พยายามทำทุกวิธีเพื่อไม่ให้พวกเค้าคิดว่าเป็นส่วนเกินของสังคม หากิจกรรมทำให้พวกเค้านี่ละคับ การให้กำลังใจ ผมว่าเป็นสิ่งที่ดีมาก  หลังเลิกงานหรือวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ ถ้ามีโอกาสผมจะมาทุกครั้งครับ ผมคิดว่าเวลาว่างบางครั้งเราก็น่าทำสิ่งดีๆ ทำกันบ้างคับ
 
 

วันนี้วันเกิดของพ่อฉันและฉัน ใช่แล้วละเราเกิดวันเดียวกัน
ฉันอายุครบ 18 แล้วนะ อ่า ฉันชอบวาดรูป
ฉันได้วาดพ่อและฉันคู่กันลงเฟรมผ้าใบ
ฉันรักพ่อฉันมากแม้มีหลายคนไม่ชอบเขาที่หน้าตา
แต่สำหรับฉันเขาคือคนที่ฉันรักมากที่สุด
ในวันที่ฉันไม่สบาย ฉันท้อ ฉันไม่มั่นใจ
มีพ่อของฉันนี่ละที่อยู่เคียงข้างฉัน
อ่าใกล้ถึงเวลามอบของขวัญแล้วสิ
ทุกๆ ปีเราจะมอบของขวัญสิ่งกันและกัน
ถึงพ่อฉันจะร่ำรวยแต่พ่อฉันให้ค่าของขวัญที่ทรงคุณคาทางจิตใจ
มากกว่าราคา มีอยู่ปีนึงฉันขำมากเลย
เขาเย็บเสื้อให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด
แม้มันจะไม่สมบูรณ์หรอก แต่ฉันก็ยินดีที่เต็มใจที่จะใส่มัน
บางทีเขาพับนกมา 365 ตัวใส่คำอวยพรมาให้ฉัน
บางปีเค้าเซอไพ๊ท์ด้วยการไปบันทึกเสียงอวยพรจากเพื่อนสนิทฉันลงแผ่นซีดี
ของขวัญแต่ละอย่างของพ่อฉันคือเงินไม่สามารถทำได้
และปีนี้เขาได้เห็นเฟรมผ้าใบรูปฉันและพ่อแล้วละ
พ่อฉันดีใจมาก และถึงเวลาที่พ่อฉันมอบของขวัญให้ฉัน...
มันเป็นสมุดไดอารี่เล่มนึง... พ่อฉันบอกว่า
สมุดไดอารี่เล่มนี้เป็นของแม่ฉัน ให้พ่อฉันก่อนจะเสียชีวิต
พ่อฉันบอกว่าพ่อที่แท้จริงคือฉันคือบุคคลที่อยู่ในไดอารี่เล่มนั้น
พ่อแท้จริงได้เสียชีวิตก่อน และแม่ฉันก็ล้มป่วยเป็นมะเร็งเนื้องอกที่สมอง
ก่อนตายแม่ฉันได้ให้สมุดไดอารี่เล่มนี้กับพ่อฉัน
โดยบอกว่าถ้าฉันอายุครบ 18 แล้วจะให้เป็นของขวัญวันเกิด
ฉันไม่สนใจหรอกใครจะเป็นพ่อหรือแม่ที่แท้จริงของฉัน
แต่ตอนนี้ในเวลานี้ฉันรักพ่อฉันที่สุดเลย.....

      1. ผมดีใจที่ทำให้เธอกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง ความสุขนี้ผมคงไม่มีสิ่งใดมาทดแทนอีกแล้วละ
      2. เงินที่เธอและเขาได้นำไปกู้เพื่อลงทุนกิจการบะหมี่ได้คืนผมหมดเรียบร้อยแล้ว เธอและเขาได้ประคับประคองกิจการจนได้ อ่อแม่เธอหายป่วยแล้วนะ
      3. เขาได้มาขอเงินกู้จากผมเพื่อไปเปิดกิจการบะหมี่ เขาทำทุกวิธีทางเพื่อช่วยเหลือแม่เธอที่ล้มป่วยของเธอให้ได้ เขาและเธอจึงกลับมารักกันอีกครั้ง เพราะเธอมั่นใจในความรักที่เขารักเธอจริง
     4. ผมได้ออกตามหาเขา และก็เจอเขาจนได้ ตอนนี้เขาทำงานให้กับที่ทำงานแห่งนึง แล้วเวลาว่างเขาได้ทำงานมูลนิธิช่วยเหลือคนพิการ ผมได้เล่าเรื่องที่แม่เธอล้มป่วยให้เขาฟัง เธอไม่อยากให้เขาลำบากจึงหาวิธีเลิกกับเขา
     5. ผมรู้สึกไม่ดีที่ทำให้เธอและเขาเลิกกัน ผมจึงพยายามออกตามหาเขา
     6. แผนที่เธอวางไว้สำเร็จ เธอเลิกกับเขา โดยให้ผมไปเป็นมือที่ 3 ในวันที่เธอบอกเลิกเขา ผมรู้ถึงอารมณ์ใจสลายของเขามาก
     7. ผมอยากช่วยเหลือเธอ แต่เธอปฏิเสธ เธอบอกว่าอยากจะสู้ด้วยตัวเองมากกว่า แต่เธอได้ขอร้องผมอย่างนึง คือ  เธออยากเลิกกับเขาที่คบกันมา 4-5 ปี เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าแม่เธอไม่สบาย แล้วเขาจะลำบาก เธอจึงวางแผนให้ผมเป็นแฟนใหม่เธอ
    8. วันนึงผมขับรถไป บังเอิญได้ไปเจอเธออีกครั้ง เราได้คุยกันตามภาษาเพื่อนที่สนิทกัน มาก่อน ตอนนี้เธอบอกว่าแม่เธอกำลังป่วย
    9. ถึงหน้าตาผมจะน่าเกลียด แต่ความตั้งใจ และความพยายามผมไม่เป็นรองใคร จนผมได้เป็นประธานกรรมการบริหารบริษัทแห่งหนึ่ง
    10.อ่อ ขอย้ำอีกทีผมเกิดมาหน้าตาน่าเกลียด ตอนเด็กมีเธอนี่ละที่เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของผม แต่ผมก็เป็นเพื่อนกับเธอเพียงช่วงวลาไม่กี่ปี เธอก็ย้ายที่อยู่ไป จนผมไม่พบเธออีกเลย

(ภาพและเรื่องโดย น้องกุ้ง)