Ratatouille (อ่านว่า ระ-ทะ-ทู-อี่) พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก หนังการ์ตูนที่ผมกล้าประกาศอย่างไม่อายฟ้าดินว่า รอคอยการเข้าฉายเพื่อจะได้ดูในโรงทุกลมหายใจ อนิจจา กรุงเทพเขาปล่อยหนังไปเกิดแล้ว โคราชบ้านเองเพิ่งได้คิวฉาย โธ่...ถัง กะละมังหม้อ มาช้าดีกว่าไม่มา ผมจับยามสามตาหาเวลาที่สบ ก่อนเดินลัดอารมณ์ตรงยังไฟว์สตาร์ประตูผี สวรรค์ของคนมีฝัน ปรากฏว่าความหวังผุดเท่าตอ หนังไร้เงาคนดู นอกจากเงาหัวของผมแล้วรอบเย็นวันนั้น คนพาเหรดเข้าไปฮาหนังประเทืองปัญญาอย่าง คู่แร่ด คนขายตัว เอ๊ย ขายตั๋ว ส่ายหัวและหน้าให้ผม เสียใจจริงๆไอ้หนุ่มเอ๊ย กลับบ้านไปดูจ๊ะทิงจา ดีกว่า (ฮ่วย)

ขณะผมกำลังเสียยึกได้ที่ นึกชั่งใจว่าจะถ่อไปดูเรื่องนี้ถึง EGV เดอะ มอลล์ โคราชดีไหมหนอ (กรอด) จนเมื่อรอบ ๑๙.๔๐ น. มีคนตีตั๋วเข้ามาเอาใจช่วยเจ้าหนูด้วยล่ะ ก็เลยได้ดูสำเร็จที่ไฟว์สตาร์มัลติเพล็กซ์โรงเล็ก มินิเธียเตอร์น่าเอ็นดู

ตั้งชื่อไทยได้ยอกหู Ratatouille พ่อครัวตัวจี๊ด ให้ชวนนึกถึงพยาธิตัวจี๊ด ส่วนหัวใจคับโลกนี่ พยาธิมันไปไชหัวใจหรือไง (ฮา)

ไม่ว่าใครก็ทำอาหารได้ ประโยคเด็ดจากยอดเชฟในตำนาน ออกุส กัสโตว์ จุดประกายฝันให้ทุกผู้คนไม่เว้นแม้กระทั่ง เรมี่ หนูท่อตัวหนึ่ง ซึ่งดันมีพรสวรรค์ในการแยกแยะกลิ่นอาหาร และไม่หวั่นแม้วันมามาก มันเลิกคุ้ยขยะประสาหนูบุกถึงภัตคารปาริเชียงในปารีส เพื่อเรียนรู้หัวใจของการเนรมิตอาหารรสเลิศ แต่ว่าหนูจะทำอาหารให้คนกินได้ยังไง หนูเรมี่จึงต้องจับคู่กับ ลิงกวินี่ เด็กทิ้งขยะประจำครัว เสกอาหารให้โลกตะลึง

Ratatouille ปรุงตามสูตรการ์ตูนพิกซาร์เนื้อเรื่องสอนใจที่สุด หนังตลกคู่หูเล่าเรื่องซึ้งของมิตรภาพต่างสายพันธุ์ หนูกับคนคู่นี้อาจไม่แร่ดเท่า เซกิ โอเซกิ กับ หม่ำ จ๊กมก แต่เริ่ดกว่าแน่ๆ แค่เห็นหนูอยู่ในครัวซึ่งเป็นแดนต้องห้ามของมัน แถมทำอาหารได้ระดับเชฟเทวดาก็ชวนอมยิ้มแล้ว สังเกตว่าตัวการ์ตูนออกท่าทางได้โดดเด่นไม่แพ้ลีลาตลกเงียบชั้นครู หนูควบคุมคนให้ทำอาหารได้ยังไง บ้าดีแท้

Ratatouille มีบรรยากาศหลักในเมืองอวลเสน่ห์อย่างกรุงปารีส (อีกเรื่องในระยะนี้คือ Rush Hour 3 แต่อย่าไปพูดถึงมันเลย) งานด้านเทคนิคอนิเมชั่น สร้างอารมณ์สะท้อนออกมาทางงานภาพสุดวิจิตร ให้แสงนุ่มนวลและสมจริงมาก อย่างฉากอาคาร, ท้องฟ้า, อาหาร วัตถุโลหะต่างๆ การแสดง กระทั่งมุมกล้องที่มีแต่หนังการ์ตูนเท่านั้นจะทำออกมาแล้วดูดี นอกจากหัวหอกอย่างผู้กำกับ แบรด เบิร์ด เจ้าเก่าจาก The Incredibles และ The Iron Giant จะไม่ทำให้ผิดหวังแล้ว ทีมงานอนิเมชั่นอื่นๆล้วนอยู่ในระดับปาฏิหาริย์ ผลลัพธ์คือความบันเทิงเริงใจอย่างยิ่งยวด สุดยอด!! หนังบ้าอะไรไม่รู้ สนุกสุดๆ บรรยากาศในโรงสุขเศร้าเคล้าน้ำตา ตื้นตันใจกันทั่วหน้า คุณคิดว่ามีใครนั่งดูหนังการ์ตูนแล้วจะหน้ามุ่ยไหมครับ อ๋อ ไม่เกิดกับการ์ตูนพิกซาร์แน่นอน หนังจบไฟสว่างแล้ว อุ๊ย เห็นแต่เด็กแก่เดินออกมาจากโรง (ลืมนับตัวเองด้วย) เด็กจริงๆหายไปไหนกันหมด

หนังให้ข้อคิดดีๆชนิดโดนใจกระโดดหลบไม่ทัน นอกจากความแน่วแน่กับตัวเองของหนูเรมี่จะทำให้คุณหนาวกว่าพิษแอร์ในโรงฯแล้ว การยอมรับตัวเองก็เป็นสิ่งสำคัญ เพราะบทสรุปสุดท้ายน่าปลื้มมากๆ (หนังพิกซาร์ก็จบดีอย่างนี้ทุกเรื่อง) ลิงกวินี่ ต้องยอมรับว่าคนที่ทำอาหารจนลือเลื่องไปทั่วนั้นไม่ใช่เขา แต่เป็นหนู สัตว์ที่พ่อครัวทุกคนแขยง ส่วน เรมี่ ก็ต้องยอมรับตัวเองว่าถึงจะมีพรสวรรค์ด้านทำอาหารแค่ไหน แต่มันก็เป็นเพียงหนูตัวหนึ่ง การจะให้ผู้อื่นยอมรับเรานั้น เราย่อมต้องยอมรับตนเองเสียก่อน

หลังจากไม่ได้ดูหนังจอเงินมาสักพัก เพราะมัวแต่หลบไปใช้ชีวิตนอกโรงฯเสียนาน Ratatouille คือหนังดีๆอีกเรื่อง ที่ยังอยากดูซ้ำอีกครั้ง