เมื่อคืนผมทดลองถ่ายวีดีโอเซียนไหวมันเริ่มตั้งแต่เที่ยงคืนเศษ เห็นเขานอนอยู่บนสามล้อเช่นเคย เลยแอบถ่ายตอนหลับ ได้ความรู้สึกเศร้าๆยังไงไม่รู้ คนที่ต้องขดตัวนอนอยู่บนสามล้อร่วม ๓๐ กว่าปี (ท่าเหมือนกึ่งนั่งกึ่งนอนมากกว่า) กระดูกสันหลังจะคดไหม? มีปัญหาเรื่องหลังหรือเปล่า

ไสวรู้สึกตัวเห็นผมพอดี จึงลุกขึ้นมาทักทายก่อนขอตัวไปหาซื้อกาแฟกิน กล้องยังคงทำงานสักพักเขากลับมาพร้อมเอ็มสปอร์ตสองขวด บ่นอุบว่ากาแฟดันหมดเลยต้องซื้ออย่างอื่นมาแทน เขาหยิบขวดน้ำพลาสติกที่มีผักอยู่ข้างในเปิดฝาออก แล้วเทเอ็มสปอร์ตลงไป ผมถามว่านั่นอะไร ไสวตอบ " โด่ไม่รู้ล้ม"ใส่เอ็มสปอร์ตผสมเชื่อว่าเป็นยาโด๊ป (!?)

เราเริ่มถ่ายกันบริเวณนั้นเอง เริ่มจากการพูดคุยสบายๆ เห็นเขายังสนใจกล้องที่ผมถือ เลยเดินเอาไปให้ดูซะเลยว่ามันทำงานยังไง พอแกหายสงสัยแล้ว การสนทนาจึงดำเนินต่อ

ผมไม่ได้จับกล้องวีดีโอมานานรู้สึกว่ามือสั่นๆยังไงไม่รู้ แต่เตรียมขาตั้งกล้องมาแล้วเลยไม่มีปัญหาอะไร จากประสบการณ์ที่ผ่านมาถนัดการตั้งกล้องถ่ายตัวเองด้วยรีโมทมากขึ้น ใช้ไมค์สายแยกจากตัวกล้องติดเทปกาวสีดำซ่อนไว้ตรงกลางระหว่างเรา

โดนสาว(แก่)ขายบริการบริเวณสวนรัก - ลานย่าโมส่งเสียงแซวเป็นระยะ แต่ผมยังมีสมาธิเต็มที่ ไสวไม่วอกแวก แม้จะมีกล้องถ่ายตรงๆเขาก็เป็นธรรมชาติไม่เปลี่ยน ทำให้ผมมั่นใจมากขึ้น พระเอกพูดเก่ง เปิดเผย ให้ความเป็นกันเอง ผมก็ดีใจล่ะครับ มันสำคัญกับสารคดีจริงๆ

การทดลองถ่ายตัวอย่างสารคดีสำหรับการพรีเซนต์ในคืนนั้น จนถึงช่วงเช้าผ่านไปค่อนข้างดี (ผมกังวลเรื่องเสียง เพราะว่ามันมีสิ่งรบกวนจากรอบข้างมากกว่าที่คิด)