มาม่า
หย่อนไข่ดิบในกาไฟฟ้าเสียบปลั๊ก น้ำเดือดแล้วเอาไข่ขึ้นก่อน ตอกแบ่งครึ่งอย่างเท่าเทียม เทน้ำร้อนราดมาม่าชามใครชามมัน เป็นอันเสร็จพิธี
" รู้ไหม มาม่าแปลว่าอะไร?" ความเผ็ดร้อนฟ้องผ่านเหงื่อเม็ดโป้งของอ๊อฟ ผมซดน้ำโฮกแทนคำตอบ
" แปลว่าแม่ เวลาแดกมาม่าทีไร กูนึกถึงแม่ทุกที" ไอ้เพื่อนยากเปรยพร้อมขยี้ตาแรง สงสัยเส้นมาม่าคงดีดเบ้าตามันเมื่อกี๊
" ถ้าอยู่กับแม่นะ กูไม่อดอย่างนี้หรอก อย่างน้อยแม่ก็เจียวไข่ให้กิน" สูดน้ำมูกพร้อมกระพริบตาถี่ๆหลายครั้ง ตาอ๊อฟแดงแต่ยังไม่บอด น้ำตาที่ไหลช่วยบรรเทาทุกสิ่ง ผมเห็นด้วยว่าข้าวไข่เจียวดีกว่าหลายขุม โดยเฉพาะถ้ามีคนทำให้
แล้วมึงจะบ่นทำไม อยากตะโกนอย่างนั้นแต่ก็ฝืนไว้ ปล่อยรันทดสวมกอดความเศร้าห่อหุ้มตัวเราต่อไป สักวันรังไหมแห่งทุกข์ยากคงปริแตก เราจะโบยบินลาจากที่มา แค่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ผมยิ้มปลอบมัน
มาม่าเกลี้ยงชาม เราเสียใจที่ไม่อิ่ม ผมกับอ๊อฟรอคอยการกลับมาของสหายอีกสาม หวังให้มีอะไรกินได้มาฝาก
ขังเดี่ยว / ขังรวม ในโลกติดลูกกรง
ความจนมีแรงเหวี่ยงพิเศษโยนพวกเรามากองรวมกันในห้องแคบๆนี้ ผมและอ๊อฟจึงรุดเข้าสมทบกับ ตูน ยะ เดี่ยว ซึ่งล่วงหน้ามาปักหลักหางานทำกลางเมืองหลวง
อพาร์ทเมนต์รูหนูแห่งหนึ่ง จำนวนคนไม่ทำให้อึดอัดเท่าสภาพห้องเช่า หน้าต่างมีเพียงบานเดียวเหล็กดัดยังติดหนาแน่น ห้องอับแสงกลางวันสลัวเหมือนถ้ำ ต้องเปิดไฟแช่ไว้ตลอด
ขณะผมนอนอ่านการ์ตูนโป๊ว และอ๊อฟกำลังโทรศัพท์ไถตังค์แม่ ตูนเร่ร่อนสมัครงานอยู่สองอาทิตย์ยังไม่ได้เรื่อง ส่วนยะเครียดกับรัฐศาสตร์,รามคำแหง ปริญญาใบที่สองของมัน (เดี่ยวหายไปไหน.......?)
เราเหน็ดหน่าย...........
ไม่มีเงิน สำหรับคนอื่นคือ ไม่มีเงิน แต่สำหรับเราคือ ไม่มีเงินสักบาท
ตั้งแต่ตกอยู่ในสภาวะขาดเงิน ใจมักหวิวคล้ายจะเป็นลม
เห็นถุงพลาสติกห่อขนมตกอยู่ริมถนน แล้วฝันว่ายังไม่ได้ถูกแกะ หลักฐานแสดงว่าตาลาย
เราสงสัยจะเอาตัวรอด ผ่านเวลาทารุณนั้นได้อย่างไร ถ้าไม่มีเพื่อนช่วยพยุง
คนไหนมีก็เติมให้คนขาด คนไหนขาดก็อย่าให้วิ่นไปกว่าเดิม อย่าง เดี่ยว เจ้าความคิด ชอบเอาการ์ตูนที่ซื้อไว้ไปขายต่อตามร้านเช่าหนังสือ แลกซื้อมาม่ากันตาย วันไหนเดี่ยวไม่อยู่เพื่อนๆมักแอบขนการ์ตูนไปขายแทน ถ้าเดี่ยวรู้ก็จะโกรธ แต่ว่าโกรธไม่นาน
สุดท้ายเงินโอนของบุพการีช่วยต่อชีวิต - ไม่มีใครปฏิเสธ
โลกติดลูกกรง มีห้องน้ำกว้างกว่าตู้เสื้อผ้าเล็กน้อย เอกลักษณ์สำคัญคือไม่มีช่องลมสักนิด สภาพอบอ้าวปานซาวน่า ถ้าใครเข้าไปและเผลอปล่อยกลิ่นมันจะอบอวลชนิดลืมจาง ตดเคยลงคออ๊อฟให้ได้สำลักหลายหน
อ๊อฟกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่คงไม่ใช่เพราะโดนตดทำร้ายเพียงอย่างเดียว เขาคิดถึงบ้านอย่างรุนแรง ทั้งที่เคยประกาศลั่นว่าจะอยู่หางานทำจนซื้อรถยนต์ขับกลับ
เราอาศัยนานวันเข้า ความทรมานสมควรต้องเยียวยา
ห้องนี้เหมือนอะไร ขบคิดแทบตายในที่สุดก็ชัด
เหมือนห้องขังเลย ยิ่งพวกมึงทำหน้าอมโศกก็ยิ่งเหมือนไปกันใหญ่
ผมกระโดดเริงร่า เรียกห้องสี่เหลี่ยมที่ทุกคนพร้อมหน้าว่า ขังรวม และไอ้ห้องน้ำขาดรูระบายลมว่า ขังเดี่ยว เพื่อนพ้องเห็นเลวด้วย บรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย
เราไม่ควรขังความสุขของตัวเองไว้ มันควรจะเป็นอิสระได้แล้ว
ถ้าที่นี่คือห้องขังและพวกเราคือนักโทษอุกฉกรรจ์ ผมนึกสนุกชวนให้แต่ละคนคิดว่าตนจะถูกจองจำกันด้วยข้อหาอะไร - ให้สมกับลำบากทน โดยมีผมกล้าประเดิม .......
กูต้องโทษข่มขืน ยะ หัวเราะร่าเป็นอันดับต่อมา
งั้นกูฆ่าคนตาย ตูนว่าบ้าง ผมหันไปมองพร้อมยิ้มสงสัย
คิดว่าคนอย่างมึงจะฆ่าใครตายวะ เพื่อนเราคนนี้มดไม่กล้าขยี้ แมลงสาบยังวานเพื่อนตี
ไอ้คนที่ไม่กล้ารับกูเข้าทำงาน
แล้วมึงล่ะ วนมาทางอ๊อฟแต่ไร้คำตอบทันควัน ชวนสงสัยว่าใจยังอยู่กับเนื้อกับตัวหรือเปล่า
............ กูบริสุทธิ์ เขาเสียงอ่อย
กูโดนความจำเป็นถีบเข้ามาในนี้
แล้วไม่มีคำใดกระฉอกจากปากใครอีก
หนึ่งเดียวกัน
สิวหัวช้างบนขมับขวาทำให้ผมนอนตะแคงด้านนั้นไม่ถนัด ต้องพลิกตัวไปอีกข้างรับศอกถองของ เดี่ยว พอดี สมาชิกกิตติมศักดิ์คนสุดท้ายประจำที่ สามทหารเสือครบทีม โดยมีผมกับอ๊อฟเป็นอาคันตุกะ
เดี่ยวกลับมาพร้อมน้ำดื่มขวดขุ่นพอแบ่งปัน ผมเพิ่งรู้ตัวว่าโลกติดลูกกรงขาดแคลนแหล่งน้ำเป็นกิจลักษณะ เราเปลืองเงินไปมากมายกับน้ำดื่มน้อยปริมาณ
น้ำย่อมสำคัญกับชีวิตที่สุด และเดี่ยวเสนอทางออกสำหรับภัยแล้ง ซึ่งตามหลังความยากแค้น
" น้ำประปากรุงเทพฯถ้าใช้อาบล่ะตัวขาว แต่ถ้าใช้กินมันเหม็นคลอลีนฉิบ..."
แค่จิบยังเฝื่อนติดลิ้น เขาแก้ไขโดยเอาน้ำประปาต้มกับใบชากินกันเลี่ยน สรรพคุณต้านแบคทีเรียตามธรรมชาติของชาไม่ทำให้เราท้องเสีย
แต่รู้กันว่า อย่ากินเกินอยาก
น้ำประปาผสมชาผ่านคอเราอยู่หลายวัน จนวันหนึ่งเกิดเหตุ ท่อน้ำผิดเพี้ยนฟ้องผ่านทางอ่างรับ มันดำสนิทเหมือนเรือบรรทุกน้ำมันจมในนั้น
เราพร้อมใจตะโกนด่าโชคชะตา
รองเท้าแตะอาบแดดนาน แสบฝ่าเท้าเวลาสวมเดิน ในนี้ระอุอย่างนรก มันร้อนเสียจนอยากถลกหนังตัวเองออกมาผึ่ง อุณหภูมิขนาดนี้เลือดอาจเหือดไปบ้าง
ผมคอแห้งเกินทน คิดถึงน้ำสะอาด
" ความเท่าเทียม ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน" หลักการของเดี่ยวกระเด็น
" น้ำที่เรากินหรืออาบยังไงมันก็เป็นน้ำ ข้าวที่กินที่นี่หรือที่ไหนก็เป็นข้าว ตราบใดดินเราเหยียบก็ยังคือดิน พวกเราห้าคนจึงเหมือนคนคนเดียวกัน เพราะฉะนั้นถ้ามึงหิวน้ำกูก็ต้องหิวด้วย ไปหามาเผื่อกูเลย"
ตูนประทับใจจัด แลกมือตบกับเดี่ยวเสียงสนั่น
เมื่อหน่ายปัดสวะจำต้องเสียสละ น้ำขนาดบรรจุ ๒๐ ลิตร ผมซื้อจากร้านชำชั้นล่างสุดของหอ จ่ายค่ามัดจำถังขาวไปเกือบร้อย ยังเสียพลังงานแบกขึ้นบันไดอีกห้าชั้น ไร้ลิฟท์ เหนื่อยหนัก ......มิน่าถึงไม่มีใครกระตือรือร้น
ถ้าหนองน้ำไม่ไปหาควาย ควายฝูงนี้ก็จะรอให้ฝนตก
" เอาน้ำมาให้แดก" ทุกสายตามองผมปานพ่อพระ น้ำใจมันไม่หนักเท่าไหร่หรอกเว้ย แต่ขอเวลาปาดเหงื่อก่อน มือตูนที่เกาะแกะถังถูกผมปัดออก
" กูจะเปิดซิง" หลังจากผจญวิบากกรรมพอประมาณ สหายทุกคนกระหาย กระนั้นตามธรรมเนียมผู้กล้าผมสมควรได้รับเกียรติ
ความกระอักกระอ่วนรวนเรทะลักคอหอย
เอะใจตั้งแต่แรกที่ฝาถังไม่มีพลาสติกคลุม หัวเราะจากผม " พวกมึงลองกินดู"
สามทหารเสือพุ่งเข้าไปบ้วนทิ้งกลางห้องน้ำแทบไม่ทัน อ๊อฟยิ้มขื่นรื่นน้ำตา
ถ้าไม่เคยกินน้ำประปามาก่อน ความลับของคนขายคงไม่รั่ว
เพราะในถังขาวกับในห้องน้ำก็เป็นอันหนึ่งเดียวกัน
)
